داستان کوتاه

إیکی إیکی نه گَلَه گَلَه نوشته : محمد رضا بلابادیون زومونه سخت بی، نه نفت وافِر یایی وَ بی، نه گاز بی، نه برق بی،تو بندی کوهَسونُ دی یا وَ چارتا هیزوم و کوراک و قیچ سَوزی گرتا ،دی جی زیمسون از ناچاری وِروشی کِنتو بِری در وازه شی تارتُ اُراشن.حسنی بِری کیه اش تاک بی، عیال وار جی بی ، مِردی نازی بی،خُی هیمه کایه شوخیش کَ،یه رو هیزوم وِری گیره تاره شهر بری دروازه ،چن تا پیره مِرد سینی دیفال تو اُفتو هَنیگیشته بوین، ایکیش واجهاوواج تا ایوینم تو کوهَسّونی شوما وَجی قورومساق هِن ،باقیه جی خِندِن .حسنی یه فکری کیره واجه :ها ،هِن، اما ایکی ایکی ،نه گله گله ،.ترجمه : اوضاع و احوال خوبی نبود و مواد سوختی کم بوداز کوهستانها بوته بیابانی را می کندند و در بازار شهرها می فروختندحسنی مردی آبرو دار، عیالوار و شوخ طبع بود .روزی از ایام که بار هیزم آورده بود تا بفرشد چند نفر از شهرنشینان را دید که سینه آفتاب گیر دیوار نشسته اند.یکی از آنها به حسنی گفت :بگو ببینم کوهستان شما آدم قرمساق هم پیدا می شود؟حسنی شوخ طبع هم گفت :پیدا میشود اما یکی یکی، نه دسته دسته!